Herwig het was een mooie metafoor de puberteit van Europa. En ook ben ik het eens met het feit dat Europa of de rest van de wereld geen stilstaand beeld is.
Juist door ontwikkeling en groei( al ging daar soms rampzalige regressie aan vooraf) zijn ook machtsblokken, industrieel of politiek niet absoluut of onveranderbaar.
Ik voel me niet Nederlander of Europeaan hoewel ik me bewust ben dat dat is wat ik ben. Qua wereldburger voel ik me in de puberteit. Opstandig. Ik zou graag zien dat het pluriform was maar dat is niet zo. Ik zou graag willen dat de grenzen open gingen,die wat zichtbaar zijn en die wat onzichtbaar zijn. Ik zou graag zien dat de droom van de verlichting,gelijke kansen voor iedereen, na gestreefd werd.
Er zijn blijkbaar allerlei redenen waarom dat niet zo is.
Ik denk dat we wel degelijk onze eigen waarheid kunnen na streven juist in de kunst. Als kunstenaar zoek ik naar mijn eigen staat en haar vorm,deze staat niet op zich maar in kunsthistorisch perspectief, Ook als ik dat anarchistisch gestallte geef.
Sinds het wegvallen van andere machtsblokken lijkt het kapitalisme de enige waarheid.in europa. We moeten ons verdedigen zegt men tegen andere opkomende economieen. Tegelijk worden de demonstranten in Frankrijk belachelijk gemaakt omdat ze zekerheden willen. Alle bevochten verworvenheden opgeven om nog mee te kunnen draaien in de wereld.
Onzin natuurlijk. Wij maken keuzes individueel en collectief een mens is niet zo machteloos als hij denkt.
Ik ben kunstenaar meer niet. En dat is alles.

Als kunstenaar wil ik via beelden communiceren. Over de retoriek van de maatschappelijke bewegingen en de politiek in de publieke ruimte en de invloed hiervan op de private ruimte.

Dit is het voor nu .

noella